Medytacja to zaznajamienie się ze stanem pierwotnej natury umysłu poprzez stałe utrzymywanie spontanicznej, bezwysiłkowej uważności. To znaczy, że przyzwyczajamy się nie dodawać do stanu przytomności uczucia odpychania i lgnięcia.

Islam i przeludnienie zbliżają się wielkimi krokami, często ramię w ramię, i jeśli zabraknie perspektywicznego spojrzenia i woli, aby chronić nasze wartości, upadniemy, tak jak poprzednie wysoko rozwinięte cywilizacje.

Poza światem, który jesteśmy w stanie opisać istnieje jeszcze inny świat. Wszystkie opisy rzeczywistości są jedynie ograniczonymi wyrazami świata pustki. Mimo tego przywiązujemy się do tych opisów i bierzemy je za rzeczywistość.

Poszukiwanie sensu przeżywa swój renesans. Jest lekiem na dezorientację człowieka w pomieszanym świecie. Samoświadomego produktu ewolucji, homo sapiens, potrafiącego żonglować atomami i genami, nie potrafiącego jednak uciec przed przemijalnością. Naukowy i duchowy pogląd odkrywają przed nami niezależne oblicza (samo) poznania. Zbliżenie, które tu zostało udokumentowane, stwarza szansę na trwałą współpracę - na stworzenie nowej jakości, która pozwoliłaby przekroczyć zarówno ślepą wiarę w daną tradycję religijną, jak i przekroczyć ślepą wiarę w naukę.

Ta książka to pierwszy w historii dialog pomiędzy mnichem benedyktyńskim a lamą tybetańskim. Rozmówcy podejmują się próby przedstawienia swoich tradycji duchowych: chrześcijaństwa i buddyzmu, jednocześnie wskazując wspólne punkty i różnice między tymi dwiema religiami.

Buddyzm nadal natrafia na trudności z przebiciem się nawet do świadomości ludzi, którzy - zdawałoby się - koniecznie powinni coś wiedzieć o tej, bądź co bądź, jednej z największych religii świata, moim zdaniem, filozoficznie najgłębszej. A tymczasem w Europie filozofowie często nie mają zielonego pojęcia o buddyzmie i o filozofii buddyjskiej czy - szerzej - o indyjskiej, która jest jedyną poważną alternatywą dla myślenia zachodniego.

Władcy panujący w Tybecie i Mongolii odkryli, jak wielki wpływ mają wysocy lamowie na Tybetańczyków. Wprawiali się w strategii stwarzania zależności poprzez obsypywanie lamów podarunkami, zapraszanie ich na długi czas do swoich królestw i nadawanie długich tytułów. Często kryła się za tym bardziej polityczna niż religijna motywacja.