Czogjal Namkhai Norbu jest znanym na całym świecie nauczycielem dzogczen, naukowcem oraz autorem licznych publikacji dotyczÄ cych praktyki, medycyny, historii i kultury Tybetu. Urodził się w 1938 roku we Wschodnim Tybecie. Przeszedł tradycyjnÄ edukację w znanych ośrodkach klasztornych, gdzie wykazywał niezwykĹ‚Ä zdolność przyswajania wiedzy, przodujÄ c zwłaszcza w filozofii, medycynie i religioznawstwie. Jednocześnie uzyskał wiele nauk i inicjacji od ponad trzydziestu mistrzĂłw róşnych linii buddyzmu tybetańskiego. W wieku zaledwie szesnastu lat został zaproszony do Chin, gdzie wykładał na uniwersytecie język tybetański. W tamtym czasie spotkał teĹź swego rdzennego mistrza Rigdzina Cziangcziub DordĹźe (1826-1961). Czogjal Namkhai Norbu otrzymywał prestiĹźowe akademickie oferty współpracy z róşnych krajĂłw i ostatecznie w 1960 roku wyjechał do Włoch na zaproszenie profesora Giuseppe Tucci. W latach 1962-92 wykładał język i literaturę tybetańskÄ i mongolskÄ na uniwersytecie w Neapolu. W 1971 zaczÄ Ĺ‚ nauczać jantra jogi grupkę zachodnich uczniĂłw. Kilka lat później, w 1976 udzielił pierwszych nauk dzogczen. Tak oto powstała Międzynarodowa WspĂłlnota Dzogczen, ktĂłrej celem jest zapewnienie ciÄ głości tych nauk. Czogjal Namkhai Norbu jest rĂłwnieĹź załoĹźycielem organizacji ASIA, realizujÄ cej charytatywne projekty w Tybecie i Instytutu Szang Szung (Shang Shung Institute) promujÄ cego tamtejszÄ kulturę. Nieustannie podróşuje po całym świecie, udzielajÄ c nauk oraz uczestniczÄ c w konferencjach i róşnych wydarzeniach kulturalnych. Jest autorem kilkudziesięciu ksiÄ Ĺźek na temat dzogczen, jantra jogi, tradycyjnej medycyny, kultury i historii Tybetu. PoniĹźej prezentujemy fragment ksiÄ Ĺźki „Narodziny, Ĺźycie i śmierć według medycyny tybetańskiej i nauk dzogczen” wydanej przez Wydawnictwo A.

Wielu ludzi jest przywiązanych do swojej szczegĂłlnej tradycji religijnej czy teoretycznej wiedzy, tak Ĺźe kiedy zaczynają uczyć się zasady całkowitej pierwotnej doskonałości (Ati Dzogpa Czenpo), podejrzewają, Ĺźe nauki te mogą być niezgodne z ich przekonaniami, albo Ĺźe zmienią ich w „wyznawcĂłw” dzogczen. JednakĹźe trzeba zrozumieć, Ĺźe głównym celem tych nauk jest dostarczenie nam wyjątkowej metody uzyskania precyzyjnego doświadczenia i urzeczywistnienia nieskończonej pierwotnej potencjalności samoistnej doskonałości, obecnej w kaĹźdym z nas. A takĹźe uświadomienie nam, Ĺźe jesteśmy całkowitymi ignorantami jeĹźeli chodzi o nasz pierwotny stan i Ĺźe pozostajemy całkowicie zniewoleni przez dualizm nadziei i strachu, przez nasze postawy i uprzedzenia, a nauki te umoĹźliwiają nam wyzwolenie się z tej klatki dualizmu. Nie oznacza to w Ĺźadnym wypadku dodawania nowej klatki systemu dzogczen do głęboko zakorzenionego dualizmu, ktĂłry juĹź w nas istnieje. Dlatego teĹź nie ma Ĺźadnego powodu do jakichkolwiek obaw.

Ati Dzogpa Czenpo nie jest tradycją religijną opartą na ograniczeniach i sekciarstwie, ani też systemem filozoficznym ustanowionym w oparciu o intelektualną analizę. W przeszłości pewni sekciarze przywiązani do swojej własnej tradycji przyjęli punkt widzenia dzogczen, utrzymując, że był on esencją ich tradycji. Również niektórzy filozofowie, posługujący się teoriami wypracowanymi poprzez intelektualną analizę, twierdzili, że pogląd dzogczen jest istotą ich filozofii. Ale posługując się bezpośrednią percepcją możemy się przekonać, że ich filozoficzne zasady i pogląd dzogczen są diametralnie różne.

Dzogczen w żadnym przypadku nie jest nazwą sekciarskiej religii czy filozoficznej tradycji opartej na świętych pismach czy filozoficznych ścieżkach. Nie jest też żadnym kościołem czy szkołą filozoficzną. Dzogczen należy traktować wyłącznie jako nieskończoną potencjalność pierwotnej samoistnej doskonałości, autentyczną kondycję obecną w każdej czującej istocie.

StaroĹźytni mistrzowie dzogczen, z ktĂłrych najwaĹźniejszym był Garab DordĹźe [w sanskrycie PrahewadĹźra – był pierwszym mistrzem i ĹşrĂłdłem nauk dzogczen w naszym świecie. Urodził się w Oddijanie (obecnie Pakistan) w II w. p.n.e., około 360 lat po śmierci Buddy Śakjamuniego], nauczali szczęśliwe istoty, podobne do nas, metody opartej na bezpośrednim doświadczeniu, dzięki ktĂłrej urzeczywistnili obecną od samego początku nieskończoną potencjalność samoistnej doskonałości, ktĂłra jest ich prawdziwą kondycją. Ta najlepsza metoda oparta na ich doświadczeniach, będąca środkiem zrealizowania nieskończonej potencjalności kaĹźdej jednostki, jest naukami zwanymi Ati Dzogpa Czenpo.

Aby nauczyć się poglądu Ati Dzogpa Czenpo, nie potrzebujemy niczego akceptować ani dorzucać, ani teĹź niczego zmieniać. NiezaleĹźnie od tego, jaką wyznajemy religię czy ideologię, moĹźemy poznać prawdziwą zasadę nauk dzogczen. Polega ona na tym, aby nigdy nie być uwarunkowanym przez dualistyczne koncepcje naszego umysłu i aby zawsze stosować metody umoĹźliwiające nam rozpoznanie autentycznego stanu esencji umysłu. Zatem, jeĹźeli uczymy się zasady Ati Dzogpa Czenpo, nie mamy absolutnie Ĺźadnego powodu, aby przypuszczać, Ĺźe nauki te mogą być niezgodne z naszą kondycją, albo Ĺźe musimy się zmienić, czy teĹź Ĺźe staniemy się „wyznawcami” tego systemu.

NiektĂłrzy mogą pomyśleć: „Rozumiem konieczność urzeczywistnienia natury pierwotnego stanu dzięki stosowaniu nauk autentycznego mistrza, ale być moĹźe inni będą mnie uwaĹźać za wyznawcę religii czy ideologii opartej na wierze”. Wielu ludzi moĹźe mieć takie podejrzenia. My, praktykujący dzogczen, zrozumieliśmy, Ĺźe nauk tych nie da się poznać, polegając na wierze wytworzonej przez umysł. Wierzenie stworzone przez umysł zawsze moĹźe się zmienić i dlatego w ten sposĂłb nigdy nie da się zrozumieć prawdziwego znaczenia nauk dzogczen.

Autentyczne znaczenie nauk dzogczen można poznać jedynie dzięki bezpośredniemu doświadczeniu. Każdy, kto chce się nauczyć zasady tych nauk, musi przede wszystkim wyzwolić się ze wszystkich klatek dualizmu i być całkowicie wolnym. Co więcej, jeżeli praktykujemy nauki Ati Dzogpa Czenpo i znajdziemy się w swoim rzeczywistym stanie, nie powinniśmy pozwolić, aby nauki te związały nas kolejnym łańcuchem. Jeżeli wymagają tego okoliczności, nie ma niczego złego w wyznawaniu religii czy systemu opartego na popularnych wierzeniach. Ale kiedy już znamy istotę rzeczy, upieranie się przy zamykaniu się w jakiejkolwiek klatce nie tylko prowadzi do konfliktu z naszym autentycznym stanem, ale również może stać się źródłem różnych problemów i trudności.

Praktykując nauki dzogczen, rozwijamy głębokie zaufanie i szacunek do nauczyciela i nauk. Cechy te powstają w nas spontanicznie – jedynie dzięki bezpośredniemu doświadczeniu, a nie poprzez celowe działanie umysłu. Dzięki swojemu własnemu doświadczeniu moĹźemy zrozumieć, Ĺźe cechy te nigdy nie przekształcą się w jakiekolwiek ograniczające nas więzy, a natury bezpośredniego doświadczenia nie da się zmienić w Ĺźaden sposĂłb. Dlatego teĹź, moĹźemy wyraĹşnie zrozumieć, jak zasady te nieodłącznie związane są z autentycznym stanem kaĹźdego z nas.