KsiÄ Ĺźka objęta patronatem medialnym "Cyber Sanghi".

6 grudnia 2014 r. nakładem Wydawnictwa Rogaty Budda ukazała się ksiÄ Ĺźka Judith Simmer-Brown pt. "GorÄ cy oddech dakini" - portal CyberSangha objÄ Ĺ‚ tÄ wyjÄ tkowÄ pozycję swoim patronatem medialnym. Spotkanie dakini przez osobę praktykujÄ cÄ tantrę jest wolnym od wszelkich koncepcji Ĺźywym i poruszajÄ cym przeĹźyciem. Unikatowa praca Judith Simmer-Brown, oparta na tego rodzaju osobistych doświadczeniach, zainspiruje kaĹźdego, niezaleĹźnie od płci, kto szczerze poszukuje duchowości i interesuje się tantrycznÄ tradycjÄ buddyzmu tybetańskiego.

Praktykującemu, który został wprowadzony w doświadczenie oświecenia, wewnętrzna dakini mądrości objawia się poprzez mandalę, pełny obraz wszechświata takiego, jakim jest, z jego aspektami fizycznymi, umysłowymi i duchowymi. Będąc symbolem, mandala ukazuje metodę przekształcenia pomieszanego i zdeformowanego poglądu w pogląd oparty na zrozumieniu rzeczy takimi, jakie naprawdę są: ostatecznie nie istniejące niezależnie oraz pełne zalet oświecenia.

Kiedy w tybetańskich tantrach rozpatruje się świat z perspektywy pustości i świetlistości, jest on postrzegany jako oświecony i doskonały z natury. To oznacza, że chociaż życie może być pełne pomieszania i bólu, z perspektywy oświecenia ból i pomieszanie są grą mądrości, w której można rozpoznać wzór nazywany zasadą mandali. Jeśli potrafimy postrzegać trudne sytuacje jako mandalę, możliwe staje się ich przekształcenie. Zasada mandali, doskonałe królestwo wewnętrznej dakini, leży u sedna wadżrajany.

Tybetańskie ikonograficzne wyobrażenia mandali (kjil-khor) to dwuwymiarowe diagramy lub trójwymiarowe modele, które przedstawiają wszechświat jako pałac, tron lub piedestał otoczony niezwykłym pięknem. Charakterystyczne cechy mandali to centralny punkt (kjil) otoczony (khor) murami, obwodem lub królestwem. Centrum i obwód są przedstawiane jako współzależne, co stanowi klucz do odkrycia mocy mandali. W wąskim rozumieniu mandala jest obrazem pola mocy jidama, który zajmuje w nim centralne miejsce.

W szerszym kontekście mandala stanowi paradygmat naturalnego funkcjonowania zjawisk. Mandale są swoistymi „teoriami systemĂłw” w wadĹźrajanie i z tej perspektywy kaĹźda sytuacja przebiega zgodnie z dynamiką zasady mandali. Na przykład miasto ma centrum i peryferie: centrum władzy, dzielnicę biznesu i przedmieścia – wszystko połączone drogami szybkiego ruchu. Sieci komunikacyjne posiadają spĂłjną strukturę i rządzą się wspĂłlnymi zasadami organizacyjnymi. Roje pszczół decydują kolektywnie o wyborze nowego miejsca odpowiedniego do zasiedlenia. Rodzina jest oparta na złoĹźonych schematach funkcjonowania i komunikacji, a role jej członkĂłw wzajemnie wiążą się ze sobą. Kiedy zrozumiemy dynamiczne związki istniejące w mandalach, moĹźemy odczuć przebłysk zrozumienia, co oznacza doskonałość w wadĹźrajanie.

Zwykle w naturalnej mandali nie rozpoznaje się mandali ani systemu obdarzonego właściwymi jej parametrami i dynamiką. W szczegĂłlności trudne jest uznanie w mandali podziału mocy między centrum a peryferiami. Centrum chce manipulować peryferiami albo peryferia prĂłbują osłabić pozycję centrum. Ze zwyczajnego punktu widzenia mandala moĹźe wydawać się zwykłą dyktaturą: centralna figura nie uznaje i nie respektuje peryferii, narzucając im swoją tyranię. Albo odwrotnie – peryferia nie uznają lub nie szanują władzy centrum i prĂłbują ją podkopać, wywołując rebelię, chaos bądĹş anarchię. Kiedy do tego dochodzi, wszystko się redukuje do najmniejszego wspĂłlnego mianownika i nie ma miejsca na czysty pogląd. BĂłl, strach i egoistyczne cele zaczynają dominować i nic nie moĹźe się rozwijać. Taką dynamikę moĹźna zaobserwować w organizacjach, ktĂłre oscylują między dwiema skrajnościami: nadmiarem władzy w rękach jednego lub dwĂłch liderĂłw a kompletnym brakiem centralizacji, ktĂłry prowadzi do walk między róşnymi frakcjami. Kiedy nie dostrzegamy funkcjonowania zasady mandali, nieustannie coś odrzucając, chwytając lub prĂłbując manipulować otoczeniem, Ĺźeby uczynić je innym, niĹź jest, trudno jest nam doświadczyć otaczającego nas bogactwa.

Zgodnie z poglądem wadĹźrajany Ĺźyjemy w wielu mandalach jednocześnie, są to: nasza kariera lub praca, rozrywki, rodzina, wspĂłlnota religijna, sąsiedztwo, miasto, kraj. W wadĹźrajanie, tak jak w podejściach feministycznych, nie ma rzeczywistych granic między Ĺźyciem osobistym a pozostałymi aspektami egzystencji; najintymniejsza mandala, w ktĂłrej Ĺźyjemy, to nasza osobista mandala. Wszystkie wymienione wyĹźej aspekty odgrywają w niej swoją rolę, wliczając w to ciało fizyczne, zdrowie i nastroje. W kaĹźdej takiej mandali działa podobna dynamika, ale zazwyczaj – nie potrafiąc rozpoznać doskonałości przesycającej najmniejszą nawet drobinę doświadczenia – nieustannie walczymy i cierpimy. Jest to zgodny z poglądem wadĹźrajany opis Pierwszej Szlachetnej Prawdy nauczanej przez Buddę, prawdy o istnieniu cierpienia.

Jedyna możliwość transformacji, która nam pozostaje, to osadzenie się w świecie, w którym się znajdujemy, jakikolwiek by on był, i rozpoznanie w nim mandali. Oznacza to zadomowienie się w pracy, w relacji uczuciowej, we wspólnocie i zaakceptowanie wszystkich ich trudnych aspektów. Zobaczyć własne życie jako mandalę można tylko wtedy, gdy uwzględni się wszystko, co się na nie składa, nie tylko jego pozytywne strony, ale i te, które wolelibyśmy zignorować, wymazać lub odsunąć.

Kiedy otworzymy się na pojawiające się okoliczności i zaakceptujemy je takimi, jakie są, zajmiemy miejsce pośrodku mandali, której granice sami ustalimy, rozpoznając naturalne ograniczenia fizyczne i mentalne naszego układu. Możliwa staje się wówczas praca z sytuacjami i nawiązywanie relacji z zewnętrznymi okolicznościami. Każda część układu może się komunikować z pozostałymi i zaczynamy doświadczać poczucia pełni. Można więc zobaczyć, jaką rolę każda część odgrywa w naszym życiu i czy całość funkcjonuje dobrze, czy źle. Przyjęcie takiej perspektywy pozwala dostrzec naturalną wartość życia i wszystkich możliwości, które ono oferuje. W wadżrajanie ta perspektywa nosi nazwę czystego poglądu (tag-nang), który polega na dostrzeganiu doskonałości świata.

Ta zmiana paradygmatu myślenia o świecie i wchodzenia z nim w relację pochodzi z przekształcającej mocy mandali, potężnej buddyjskiej metody medytacyjnej, na ktĂłrej opiera się tantra. Ujrzenie świata jako mandali pozwala praktykującemu wadĹźrajanę wyzwolić się od starych postaw wobec Ĺźycia i wydarzeń i przeĹźywać je bezpośrednio. Wszystkie doświadczenia – i przyjemne, i bolesne – ulegają wĂłwczas wzmocnieniu i nie ma juĹź dokąd iść. Centrum mandali moĹźe być zarĂłwno tronem, jak i więzienną celą. Kiedy odczuwamy nieuchronność róşnych okoliczności, ktĂłre przytrafiają się w Ĺźyciu, moĹźliwa staje się wreszcie prawdziwa praktyka.

Praktyka wadĹźrajany oparta jest na strategii uwypuklania naszego stanu umysłu oraz kontekstu doświadczenia poprzez ustanowienie ścisłych granic zapobiegających ucieczce. UmoĹźliwia tym samym całkowite wejście w sytuację. Zwyczajowo uĹźywamy całego swojego sprytu i robimy wszystko, co moĹźliwe, by uniknąć cierpienia, ktĂłrego mechanizmy tak elokwentnie wyjaśnił Budda. Kiedy dzięki zastosowaniu róşnych forteli zdołamy utrzymać cierpienie z dala od siebie, ono wrĂłci i będzie nas prześladować w innej formie. W tybetańskiej tantrze dobrowolnie porzuca się ten sposĂłb funkcjonowania, rĂłwnocześnie angaĹźując się w praktykę pod opieką mistrza. Moc praktyki wadĹźrajany ujawnia się w tej prostej, klaustrofobicznej metodzie i kieruje praktykującego ku przyjęciu perspektywy mandali. Bezpośrednie doświadczenie cierpienia, ktĂłrego nie osłabiają juĹź rozmaite wzorce ostroĹźnych zachowań i unikĂłw, wywołuje naturalny głęboki wgląd. Zaczynamy odczuwać to, co tkwi w centrum cierpienia – samoistną mądrość. Duchowy sekret polega na uświadomieniu sobie, Ĺźe porzucenie wszelkiej nadziei na ucieczkę otwiera w rzeczywistości drzwi wiodące do współczucia i zręcznego działania.

W doskonałej mandali wadżrajany dynamika wymiany między centrum a obrzeżami nie opiera się na walce ani rywalizacji. Główne bóstwo mandali nie jest najwyższą istotą, w ogóle nie jest istotą. Obrzeża zaś są tak samo ważne i obdarzone mocą jak centrum i równie jak ono nierealne. Mandala w istocie stanowi wyraz dynamiki świata, którą zaczynamy dostrzegać, kiedy już uzyskamy głębokie zrozumienie przestrzeni, pustości. Bez żadnej najwyższej istoty czy Boga. Wszystko, co pojawia się w świecie, jest przejrzystą emanacją, grą pustej przestrzeni.

W mandali wszystko, czego doświadczamy, jest czterowymiarowe – o czym była mowa w rozdziale trzecim: posiada wymiar zewnętrzny-zewnętrzny, zewnętrzny, wewnętrzny i tajemny. Wszystkie te poziomy manifestują się tu jednocześnie, przenikają się wzajemnie tak, Ĺźe urzekające właściwości niewidzialnego dodają pewnej magii temu doświadczeniu. MĂłwienie o dakini wewnętrznej to przywoływanie potężnej wizualizacji krajobrazu zasady mandali, ktĂłra sprawia, Ĺźe jednocześnie doświadczamy tych czterech poziomĂłw i odczuwamy doskonałość naszego Ĺźycia jako całości.

Dakinie zajmują poczesne miejsce w mandalach klasycznej ikonografii tybetańskiej. Dakini mądrości zajmuje centralne miejsce bĂłstwa medytacyjnego; pojawia się tam sama lub z partnerem, a otacza ją świta dakiń ucieleśniających róşne aspekty oświeconej mądrości. Centralne bĂłstwo otrzymuje teĹź wsparcie i zachętę od bĂłstw znajdujących się wokół oraz od róşnych form ochronnych, w tym dakiń-straĹźniczek. Jednak Ĺźeby zrozumieć moc dakini wewnętrznej, naleĹźy doświadczyć krajobrazu, w ktĂłrym się pojawia – cmentarzyska (...)