Zachowuj?c si? jak Tybeta?czyk Namkhai Norbu Rinpocze Czögjal Namkhai Norbu Rinpocze jest jednym z najbardziej znanych wspó?czesnych mistrzów Wielkiej Doskona?o?ci (Dzogczen). Urodzi? si? w Derge (Wschodni Tybet) w roku 1938 i zosta? rozpoznany jako wcielenie Adzom Drugpy. Ponadto XVI Karmapa rozpozna? w nim emanacj? umys?u pierwszego Dharmarad?y Bhutanu Nga?ang Namgjala. Rinpocze otrzyma? wszechstronne tradycyjne tybeta?skie wykszta?cenie, otrzyma? tak?e lliczne przekazy nauk od wielu mistrzów tybeta?skich, m.in. od Aji Khandro Dord?e, uczennicy Dziamjanga Czientse ?angpo, która sp?dzi?a ponad 50 lat na odosobnieniu w ciemno?ci. Jest wyk?adowc? zachodnich uniwersytetów (j?zyk, kultura i religie Tybetu), za?o?y? wiele o?rodków medytacyjnych we W?oszech, USA, Australii, Rosji i w Ameryce Po?udniowej. Polscy uczniowie Rinpocze zrzeszeni s? we Wspólnocie Dzogczen.

Do prawdziwego znaczenia nauk nale?y dochodzi? poprzez w?asn? kultur?, w przeciwnym razie mo?e si? pojawi? konflikt mi?dzy zewn?trzn? form? danej tradycji religijnej a istot? jej przes?ania. We?my przyk?ad osoby z Zachodu, która przybywa do Indii, aby znale?? nauczyciela. W Indiach spotyka tybeta?skiego mistrza, który ?yje w odizolowanym od ?wiata klasztorze, nie wiedz?c nic o kulturze zachodniej. Poproszony o nauki, mistrz udzieli ich w taki sposób, w jaki czyni to gdy naucza Tybeta?czyków. Oprócz problemów natury j?zykowej, ucze? z Zachodu mo?e napotka? inne, niema?e problemy. By? mo?e otrzyma? on wa?n? inicjacj? i poruszy?a go jej specjalna atmosfera, mo?e te? do?wiadczy? duchowej "wibracji", która temu towarzyszy?a, ale nie zrozumia? jej znaczenia. Zauroczony egzotycznym mistycyzmem mo?e sp?dzi? par? miesi?cy w klasztorze, przyswajaj?c sobie par? aspektów tybeta?skiej kultury, a tak?e niektóre z jej religijnych obrz?dów. Powróciwszy na Zachód, b?dzie przekonany, ?e zrozumia? buddyzm. Zachowuj?c si? jak Tybeta?czyk, mo?e si? teraz czu? kim? innym ni? otaczaj?cy go ludzie.

W rzeczywisto?ci jednak cz?owiek Zachodu, który chce praktykowa? tybeta?skie nauki, wcale nie musi si? przeobra?a? w Tybeta?czyka. Wr?cz przeciwnie, musi umie? po??czy? te nauki ze sw? w?asn? kultur?, by je potem przekazywa? w jej esencjonalnej formie innym ludziom Zachodu. Cz?sto jednak dzieje si? tak, ?e ludzie Zachodu zetkn?wszy si? z naukami wschodnimi, zaczynaj? uwa?a?, ?e ich w?asna kultura nie ma ?adnej warto?ci. Postawa taka jest powa?nym b??dem, gdy? w ka?dej kulturze tkwi? warto?ci wi???ce si? z jej otoczeniem i w?a?ciwymi jej uwarunkowaniami. Nie mo?na twierdzi?, ?e jedna kultura przewy?sza drug?. Istotne jest raczej to, w jakim stopniu dana kultura sprzyja rozwojowi wewn?trznemu jednostki. Dlatego przenoszenie zasad i obyczajów danej kultury w obce jej ?rodowisko nie mo?e przynie?? korzy?ci.