Reginald A. Ray – wykładowca na Uniwersytecie Naropy oraz dyrektor fundacji Dharma Ocean w Crestone, Colorado - był jednym z najbliĹźszych uczniĂłw Czogjama Trungpy Rinpocze. PoniĹźszy fragment pochodzi z wywiadu (głównie na temat subtelnego systemu energetycznego) udzielonego magazynowi „Dharmalife”: W Polsce ukazały się dwie ksiÄ Ĺźki opracowane przez Reginalda A. Ray'a: „MÄ drość mistrzĂłw” oraz „Obecność mistrzĂłw” - obie nakładem Fundacji Rogaty Budda.

PYTANIE: Czy praktyka buddyjska wpłynęła bezpośrednio na Pana życie?

REGINALD A. RAY: MoĹźna powiedzieć, Ĺźe praktyka zrujnowała moje Ĺźycie. Nie jestem osobą, ktĂłrą spodziewałem się być 10 lat temu; te praktyki całkowicie wstrząsają naszym Ĺźyciem, wyraĹşnie pokazując nasze ograniczenia oraz subtelne prĂłby wykorzystania duchowości, by to wszystko jakoś trzymało się razem. To ogromne wyzwanie, jednak wciąż powtarzam sobie: „RĂłwnie dobrze moĹźesz sobie odpuścić”.

Czogjam Trungpa mawiał: „JeĹźeli masz moĹźliwość uniknięcia duchowej ścieĹźki, powinieneś to zrobić”. Prowadzi cię ona do miejsca, w ktĂłrym całkowicie wstrząsa twoim ego i podkopuje je, przeciwstawiając mu przytomność; wstępując na ścieĹźkę trzeba zdawać sobie sprawę z tego, jaka jest stawka w tej grze. MĂłwimy tu teraz o autentycznej duchowości, a nie o konwencjonalnym buddyzmie i ludziach, ktĂłrzy chcą poczuć się dobrze i troszeczkę pomedytować. MĂłwimy o zaangaĹźowaniu się w praktykę Dharmy na najgłębszym poziomie.

We własnej praktyce odkrywam, Ĺźe im bardziej zbliĹźam się do pustej, otwartej przestrzeni niezrodzonego umysłu i przytomności, tym więcej wyłania się spontanicznej energii. Energia ta jest wyzwaniem – rozgramia cię, rozbiera na części i to właśnie dlatego ścieĹźka tantry uwaĹźana jest za radykalną i szybką. Im większa głębia pustości, tym potężniejsze wyzwalają się energie. Energie te nie mają nic wspĂłlnego z ego; przypomina to więc stanie w płomieniach. Naprawdę płoniemy.

Im większa nasza otwartość, tym bardziej fundamentalną niepewność odczuwamy w kwestiach Ĺźycia i śmierci. Dosłownie rzecz ujmując – nie ma takiego miejsca, ktĂłre moglibyśmy nazwać swoim domem. Wymaga to od nas zatem zwiększonej obecności i Ĺźycie staje się jeszcze trudniejsze, gdyĹź stajemy się bardziej otwarci na zaakceptowanie jego prawdziwej natury, jakkolwiek zdumiewająco piękne czy przeraĹźające by nie było. Jednocześnie stajemy się bardziej pomocni i silniejsi, gdyĹź nie prĂłbujemy dłuĹźej budować sobie bezpiecznego gniazdka. Zamiast egoistycznego punktu widzenia pojawia się poczucie istnienia wyłaniające się z naszej natury buddy. W kaĹźdej chwili stawką jest całe nasze Ĺźycie. Widzę siebie jako początkującego na tej ścieĹźce, ale taką tendencję obserwuję w sobie i innych.